ਤੂੰ ਰੋਜ਼ ਹੱਸਦੀ ਰਹੀ, ਅਸੀਂ ਰੋਜ਼ ਟੁੱਟਦੇ ਰਹੇ।
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸੀ, ਤਾ ਦੁਨੀਆਂ ਚਮਕਦੀ ਸੀ – ਹੁਣ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਅੰਧੇਰੀ ਏ।
ਕਦੇ ਕਦੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਛੱਡ ਜਾਣਾ ਹੀ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸੱਚਾ ਚਿਹਰਾ ਹੁੰਦਾ ਏ।
ਸਾਨੂੰ ਤਾ ਰਿਸਤੇ ਨਿਭਾਉਣ ਆਉਂਦੇ ਸੀ, ਤੋੜਣੀ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਲਾ ਸੀ।
ਓਹਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਨੀਆਂ ਅਜਨਬੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀ।
ਬ੍ਰੇਕਅੱਪ ਤਾ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਏ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਈ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਚੁੱਪੀ ਹੁੰਦੀ ਏ।
ਸਾਡਾ ਰਿਸਤਾ ਵੀ ਤਕਦੀਰ ਵਰਗਾ ਸੀ – ਲਿਖਿਆ ਤਾਂ ਸੀ, ਪਰ ਰਿਹਾ ਨਹੀਂ।
ਦਿਲੋਂ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।
ਓਹਦਾ ਪਿਆਰ ਵੀ ਇੰਨਾ ਆਸਾਨ ਸੀ – ਆਇਆ, ਰੁਕਿਆ, ਤੇ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਰਿਸਤਾ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਤੋੜਿਆ, ਪਰ ਟੁੱਟ ਅਸੀਂ ਗਏ।
ਪਿਆਰ ਤਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਹਿ ਦਿੰਦਾ ਕਿ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ – ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਆਪ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ।
ਸਾਡਾ ਪਿਆਰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਾਲੀ।
ਉਸਦੀ ਹੱਸੀ ਅੱਜ ਵੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਏ, ਪਰ ਹੁਣ ਰੁਲਾਉਂਦੀ ਏ।
ਉਹ ਤਾਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹਦੇ ਇੰਤਜ਼ਾਰ 'ਚ ਹਾਂ।
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਦੁੱਖ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ – ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਜੀਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ 'ਚ।
ਜੇਕਰ ਪਿਆਰ ਇੰਨਾ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਇਸ਼ਕ਼ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਨੇ?
ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ 'ਚ ਵੀ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕੱਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਸਚੇ ਸੀ, ਪਰ ਓਹਦੀ ਕਮੀ ਵੀ ਜਾਲਮ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਤੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ – ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ।
