हसणं बंद केलं नाही… पण मनातलं दुःख कुणालाही कळलं नाही.
तिची आठवण म्हणजे दररोजचं जखम उघडणं.
तिने विचारलं – “ठीक आहेस?”… आणि अश्रू ओसंडले.
मनात काहीच उरलं नाही… फक्त एक रिकामेपणा.
प्रेमाचं दुःख तेव्हाच कळतं, जेव्हा ते एकटं सोडतं.
वाटलं होतं, ती माझी आहे… पण तीच वाट चुकली.
आठवणींचं ओझं खूप जड असतं.
प्रेम विसरणं सोपं नाही… पण विसरल्यासारखं राहणं लागते.
मनाला समजावणं सोपं नाही… विशेषतः जेव्हा ते तुटलेलं असतं.
काही नातं संपतं, पण आठवणी संपत नाहीत.
आपण ज्याच्यासाठी सगळं सोडलं… तोच शेवटी सोडून जातो.
हसून जगण्याची सवय लावली, पण आतून ओळखतो स्वतःला.
फक्त एकदाच विचारलं असतं, "तू खरंच ठीक आहेस का?"
प्रेम तुटतं… पण त्याच्या खुणा राहतात.
वेळ निघून जाते, पण त्या क्षणांचं दुःख मागे राहतं.
काही गोष्टी सांगता येत नाहीत… फक्त सहन कराव्या लागतात.
दुःख बोललं नाही, पण नजरेत साठून गेलं.
जो आपल्या मनात होता, तो मनातूनच निघून गेला.
स्वतःवर विश्वास ठेवा, जग स्वतःहून विश्वास ठेवेल.
यशाची पहिली पायरी म्हणजे स्वतःवरची श्रद्धा.
