हसताना खोटं वाटतं, कारण आतून सगळं मोडलंय.
तिने गेलं असं नाही वाटलं... पण ती परत येणार नाही, हे जाणवलं.
जेव्हा ती दुसऱ्याची झाली, तेव्हा माझं सगळंच संपलं.
प्रेमात हरवलेलं मन परत सापडत नाही.
ती निघून गेली, पण तिच्या आठवणी अजून दररोज येतात.
तू नाहीस, पण तुझं नाव अजून हृदयात धडकतं.
प्रेम हरवलं नाही… फक्त त्याने मागे वळून पाहिलं नाही.
माझं आयुष्य तुझ्यासोबतच लिहिलं होतं… तू पानं बदललीस.
एकटेपणा तेव्हाच लागतो, जेव्हा आपलं वाटणारं परकं होतं.
प्रेमानं हसवलं होतं… पण शेवटी फक्त रडवलं.
तीच व्यक्ती दुखावते, जिने सगळं देण्याचं वचन दिलं होतं.
जेव्हा "आपण" नसलं, तेव्हा आयुष्यही ओळखीचं राहिलं नाही.
हसणं बंद केलं नाही… पण मनातलं दुःख कुणालाही कळलं नाही.
तिची आठवण म्हणजे दररोजचं जखम उघडणं.
तिने विचारलं – “ठीक आहेस?”… आणि अश्रू ओसंडले.
मनात काहीच उरलं नाही… फक्त एक रिकामेपणा.
प्रेमाचं दुःख तेव्हाच कळतं, जेव्हा ते एकटं सोडतं.
वाटलं होतं, ती माझी आहे… पण तीच वाट चुकली.
आठवणींचं ओझं खूप जड असतं.
प्रेम विसरणं सोपं नाही… पण विसरल्यासारखं राहणं लागते.
मनाला समजावणं सोपं नाही… विशेषतः जेव्हा ते तुटलेलं असतं.
काही नातं संपतं, पण आठवणी संपत नाहीत.
आपण ज्याच्यासाठी सगळं सोडलं… तोच शेवटी सोडून जातो.
हसून जगण्याची सवय लावली, पण आतून ओळखतो स्वतःला.
फक्त एकदाच विचारलं असतं, "तू खरंच ठीक आहेस का?"
प्रेम तुटतं… पण त्याच्या खुणा राहतात.
वेळ निघून जाते, पण त्या क्षणांचं दुःख मागे राहतं.
काही गोष्टी सांगता येत नाहीत… फक्त सहन कराव्या लागतात.
दुःख बोललं नाही, पण नजरेत साठून गेलं.
जो आपल्या मनात होता, तो मनातूनच निघून गेला.
